Każdy z nas, kto bodaj raz przemkną przez targi przemysłowe, musiał zderzyć się z epoksydami (epitlenkami). Ta akademicka nazwa przyporządkowana jest związkom biorącym udział w syntezie organicznej w celu uzyskania żywic epoksydowych. Aby stały się funkcjonalnym lepiszczem wykorzystywanym w branży przemysłowej, muszą przemierzyć długą fazę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to w imię nieustająco rosnących oczekiwań pokaźego odcinka działalności produkcyjnej. Epoksydy wdarły się więc przebojem do technologii wyrobu posadzek.

Posadzki epoksydowe, ze względu na swą radykalnie wysoką odporność chemiczną, stosowane są z ochotą w gmachach użyteczności publicznej, począwszy od szpitali, aptek i laboratoriów, a kończąc na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich głównymi walorami, obok wzmiankowanej odporności na agresję chemiczną, są: łatwość w [zachowaniu czystości oraz konserwacji, obfita gama kolorystyczna poszerzona o wracający do łask piasek kwarcowy, estetyczny i unikatowy design płytek, zabezpieczenie przed pyleniem, wodoszczelność - a ściślej mówiąc - ograniczenie nasiąkliwości przez swobodną dyfuzję pary wodnej z podłoża, odporność na uszkodzenia mechaniczne (w szczególności ścieranie i zarysowanie), możność modelowania w rachitycznych warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej wersję samorozlewną), bezspoinowość oraz zdatność do przybierania dowolnej faktury wierzchniej. Godzi się tu wspomnieć, iż piasek kwarcowy to nie wyłącznie najnowszy trend sztukateryjnej mody, to przede wszystkim wielce istotny składnik epoksydowej nawierzchni - specjalnie selekcjonowany, myty i suszony staje się substratem epoksydowych zapraw i różnorakich mas szpachlowych.

W ogólnym rzucie takiej płytki warstwy kompozytów przedstawiają się następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne standardowo występują w wariacjach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie taka płytka jest kompozytową wylewką przykrywającą zagruntowany beton. Dla osiagnięcią lepszych impresji wizualnych nanosi się jeszcze cienkowarstwową powłokę żywiczną. Jej grubość zależy głównie od postaci przeznaczenia, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Widełkowo wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
Na wypadek lokalnych wybrzuszeń petryfikowanego podłoża konieczne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i różnorakiego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Częstą procedurą wykończeniową jest lakierowanie, jak najbardziej lakierem bezbarwnym. Natomiast upatrzoną teksturę zapewnią nam posypki, chipsy i żelkoty - te ostatnie zabezpieczą naszą podłogę przed penetracją wody i innych niesprzyjających dlań mediów.

Przejdźmy zatem do praktycznej panoramy najczęściej stosowanych modułów epoksydowych. Są nimi:
- system malowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu chroniąca go przed pyleniem i wykruszaniem się, spotykana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z elastyczną membraną (stosowany w kompleksach o dużych obciążeniach dynamicznych i wahliwych warunkach termicznych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system powstrzymuje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system "kamiennego dywanu" (stosowany w obiektach przemysłowych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, wykorzystując wysokie parametry kruszywa kwarcowego zapobiega on intensywnym naciskom powodowanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (obecny we wszystkich budynkach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie zachodzi stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)

Naszkicowany wyżej wybór przeznaczeń płytek pozwala nam unaocznić sobie ich wielofunkcyjność. Warto sobie jednak zastrzec, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być nieznacznie toksyczne. Ma to w szczególności znaczenie dla prywatnego konsumenta tychże podłóg, szczególnie takiego, który styka się z wszelkimi alergiami. Ich niewykluczone szkodliwość dla zdrowia nie jest jednakże funkcją czasookresu użytkowania, wiąże się ona prędzej ze wczesnym etapem produkcyjnym wystawiającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie rodzą na szczęście napomkniętego zagrożenia.
Najnowsze posadzki epoksydowe cechują się niedługim czasem realizacji - od dwóch do trzech, a czasem siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich potencjalnym rozwarstwieniom. Prócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już wyrobić sobie markę u klienta, pojawia się na rynku sposobność łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Parametry takiego artystycznego collagu są porównywalne jak w przypadku posadzek z kompozytem kwarcu. Wspomnijmy tu jednak z zadowoleniem, iż możliwość wymyślania własnych aranżacji paletowych jest w tymże wypadku wręcz niepomierna.
Epoksydy są takim typem kompozytu, który wyśmienicie kompiluje i łączy się z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej wytrzymały na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Atrybuty żywic epoksydowych znajdują rewerencję nie tylko w zawężonych kręgach high-tech, ale również pośród zwyczajnych odbiorców, zorientowanych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność scenografii. Kompozyty epoksydowe bardzo zgrabnie łaczą się z drewnem, przydając całości kompozycji wyjątkowo monolityczny i niepowtarzalny charakter. Są lekkie, stabilne, odporne na przewlekłe działanie wody i właśnie z powodu takich atutów znajdują zainteresowanie wyrabiając sobie znak firmowy w środowisku żeglarskim.

Jednak najbardziej niezawodne są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się w sumie niewrażliwe na reakcję podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej - otóż posadzki epoksydowe dają optymalne efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób zamierzony i celowy, źle by się stało, jeśliby ich potencjalny użytkownik kierował się przy ich zakupie zamierzonym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być surogatem droższego rozwiązania, bo to kaleczyłoby sens współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie - architektury użytkowej.